Laatst was ik boos! Op de juf van een
van mijn kinderen. Omdat ze gezegd had dat strips lezen niet “echt”
lezen is. Slechte Belg denk ik dan. In dit land werd de strip zowat
uitgevonden en hele generaties, waaronder ikzelf, hebben leren lezen
met Jommeke, Suske en Wiske en Nero, met Lucky Luke en de
Blauwbloezen. Mijn beeld van de middeleeuwen werd aanschouwelijk
gemaakt door de Rode Ridder en de eerste kennismaking met de Romeinen
verliep via Asterix & Obelix. Wat de eerste wereldoorlog betreft
heb ik dit jaar mijn schade op literair vlak wel ingehaald maar ook
daar: het allereerste boek dat ik daar ooit over gelezen heb was de
strip “Loopgravenoorlog” van Jacques Tardi en nog steeds vind ik
dit een van de allersterkste introducties op de gruwel van de oorlog.
Maar goed, de juf vond dat dus niet
“echt” lezen. Ondertussen zijn we veranderd van school en
hopelijk staan ze daar welwillender tegenover wat niet voor niets de
9e Kunst genoemd wordt. Nog steeds lees ik graag strips. Na de
kinderstrip volgde de volwassenen strips. Van reeksen als “Murena”,
“Het Kruis van Cazenac”, en “De Schorpioen” kan ik nog steeds
genieten al vind ik veel volwassenenstrips tegenwoordig net iets te
wreed en te expliciet.
Ik heb dit jaar de graphic novel
(her)ontdekt. Het blijft puur genieten van wat sommigen bij elkaar
schrijven én tekenen. Van de Iraanse Marjane Satrapi las ik
“Persepolis” over de Iraanse revolutie en de moeilijke jaren van
ballingschap in Europa. Grafisch een echte krachttoer in prachtig
zwart en wit. Evenzo “Gavrillo Princip”van Hendrik Rehr of het
prachtige “Blauw is een warme kleur” over het moeizame uit de
kast komen van een lesbisch meisje. Ondertussen is de strip verfilmd
als “La Vie d'Adèle”.
Nog het strafst van al vond ik “Het
Zotte Geweld” van Joris Vermassen. De graphic novel gaat over een
uiterst pijnlijke fase in het leven van een stand-up comedian. Hij
bouwt met veel vallen en opstaan aan zijn carrière, zorgt
ondertussen voor zijn terminaal zieke zus en soulmate en moet het
hoofd bieden aan spanningen in zijn relatie. Troost vindt hij in de
kunst van Rik Wouters naar wiens kunstwerk de titel verwijst.
Ingenieus weeft Vermassen grote thema's als pijn en lijden, liefde en
overspel, troost en hoop door elkaar. Bovendien prachtig en doorleefd
getekend. Zonder meer de topper van dit jaar. De knipoog naar Rik
Wouters, zowel naar zijn zindelijke opus magnum als naar zijn ziekte,
maakt de strip af. Ik zou mijn top vijf van dit jaar eens aan de juf
cadeau moeten doen, opdat ze nooit meer zegt strips geen grote
literatuur kunnen zijn.
graphic novel top 5
1/ Joris Vermassen, Het Zotte Geweld,
Uitgeverij Vrijdag, 2013
2/ Jacques Tardi, Loopgravenoorlog,
Casterman
3/ Marjane Satrapi, Persepolis, Atlas,
2005
4/ Blauw is een warme kleur, Julie
Maroh, Glénat, 2011
5/ Hendrik Rehr, Gavrilo Princip,
Bloann, 2014
